ವೈದ್ಯರು ಹಲವಾರು ಸಲ ಸಿಪಿಆರ್ ಮಾಡಿದರು, ಜೋರಾಗಿ ಹೃದಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಗುದ್ದಿದರು, ಹೃದಯಾಘಾತವಾದಾಗ ಹೃದಯ ಬಡಿತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಲು ಸಿ.ಪಿ.ಆರ್.ನಂತರ Defibrilator ಮಾಡಿದರು, ಒಂದೆರಡು ಸಲವಲ್ಲದೆ ಮೂರು ಸಲ ಮಾಡಿದರು.
ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವೈದ್ಯರು ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಪಲ್ಸ್, ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್, ಉಸಿರಾಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ತಪಾಸಣೆ, ಮತ್ತೆ ಕೈ ಪಲ್ಸ್, ಹೃದಯವಿರುವ ಜಾಗದ ಮೇಲೆ ಹಲವಾರು ಸಲ ಸ್ಟೆತ್ ಇಟ್ಟರು, ಕಣ್ಣು ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆ ಹತ್ತಿರ ಕೈಯಿಟ್ಟರು ಏನು ಮಾಡಿದರು ನೋ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್, ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದರು, ತಮ್ಮ ಸಹದ್ಯೋಗಿ ವೈದ್ಯರು, ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯರ ಜೊತೆ ಬೆವರುತ್ತಾ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತರಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಮೇಲೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದರು ಎಲ್ಲರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ದುಃಖದ ಚಾಯೆ ಮೂಡಿತು.
ಮೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಗನೂ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೊಠಡಿಗೆ ಕರೆದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಇನ್ನ ಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ನೋ ಮೋರ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರು.
ಮಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎನ್‍ಸಿಸಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿರುವ ಅವರ ತಂದೆ ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ ಫಿಟ್ ಅಂಡ್ ಫಿಟ್ ಆಗಿದ್ದರು, ಅವರಿಗೆ ನೋ ಬಿಪಿ, ನೋ ಸುಗರ್, ನೋ ಡ್ರಿಂಕ್, ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣೀರು ಅದಾಗೆ ಹರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು, ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲಾ ಮೂಖರಾದಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದರು.
ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ ನನ್ನ ಪದವಿಯ ಗೆಳೆಯ ಆತ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಮಾಡಿದರೆ, ನಾನು ಪಿಸಿಎಂ ಪದವಿ ಮಾಡಿದೆನು, ನನಗೆ, ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ, ನಾಗರಾಜು ಮತ್ತು ನಾಗೇಂದ್ರ ಹೊಸದಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಕುತೂಹಲ, ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಜಗದೀಶ್ ಎಂಬುವವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಡಿಟಿಪಿ ಕಲಿಸುವ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು, ನಮಗೆ ಕಲಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬಡತನವೆಂಬ ದಾರಿದ್ರ್ಯವಿದ್ದರೂ ತಿಂಗಳ 250 ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ ನಮಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಜಗದೀಶ್‍ರವರಿಗೆ ಪಿಶಾಚಿಗಳಂತೆ ಸುತ್ತಾ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆವು.
ಜಗದೀಶ್ ರವರಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಹಲವರು ಹೇಳಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಹತ್ತಾರು ಜನ ತಿರುಪತಿ ನಾಮ, ಉಂಡೆ ನಾಮ ಇಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಯಾವ ಪರಿ ಪರಿ ಬೇಡಿಕೆಗೂ ಬಗ್ಗದೆ ಬಂದ ಇತರರಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ವರ್ಡ್ ಎಕ್ಸೆಲ್ ಹಾಕಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ತಡಯಲಾರದ ನೋವು, ಸಂಕಟ, ಛೇ ಈ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಟೈಪಿಂಗ್ ಕಲಿಯದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ, ತುಮಕೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಮೊದಲು ಕಲಿಯಬೇಕು, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ತರಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಒತ್ತುತ್ತಾ ಒತ್ತುತ್ತಾ ಸುಖ ಪಡಬೇಕು, ತೇಲಬೇಕು, ಹಾರಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ನಮ್ಮ ನಾಲ್ವರ ಅಧಮ್ಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ನಾವು ಜಗದೀಶ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಅವರು ಒಂದಿನ ನೋಡಿದರು, ಎರಡು ದಿನ ನೋಡಿದರು ಹೀಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಬೇತಾಳದಂತೆ ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿದಾಗ ಏನ್ರಯ್ಯ ನೀವು ಪಿಶಾಚಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಹೊರಟು ಹೋಗೋದು, ನೀವು ಹೋಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ ದುಡ್ಡು ಅಂತ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ ಬುಕ್ ತೆಗೆದು ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಬರೆದುಕೊಂಡರು.
ನಾವು 15 ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಫಿನೂ ಕುಡಿಯದೆ ಜೆಡ್ಡಿ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ 250 ರೂ.ಗಳನ್ನು ಪೈಪೋಟಿ ಮೇಲೆ ನಾ ಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಎಂದು ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲು ಮುಂದಾದೆವು, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದು ಸಮಯ ಬರೆದರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಗಂಟೆಯಂತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಮಯ ಬರೆದು ನಾಗರಾಜು ಎಂಬ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಟ್ಟುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟಿತು.
ನಮ್ಮ ಮೂವರಿಗೆ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ನಾವು ಮೂವರೇ ಲಾಗ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ನಾಗರಾಜು ಹೊರ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೆವು, ಅವನು ಹೊರ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆನ್ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ, ಅದರ ಸ್ವಿಚ್ ಹೇಗಿದೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ, ಅಕ್ಷರ ಹ್ಯಂಗೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಏನೇನು ನೋಡಿದೆ, ಏನೇನು ಒತ್ತಿದೆ ಹ್ಯಂಗೆ ಒತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಏನು ಒತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿ ಅಯ್ಯೋ ಯಾವುದೋ ಮೂರು ಅಕ್ಷರ ಹಾಕಿ ಅವನ್ನೇ ಹೀಗೆ ಒತ್ತ ಬೇಕು ಅಂದರು, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು, ಇಲಿಯ ತರಹ ಇರುವುದು ಮೌಸ್, ಟಿವಿ ತರಹ ಇರುವುದು ಸಿಪಿಯು, ಅಕ್ಷರ ಕಾಣಿಸೋದು ಮಾನಿಟರ್ ಅಂತ ಬರೆಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.
ಒಳಗಡೆ ಅದೆಂತವುದೋ ಡಿಸ್ಕ್ ಇರುತ್ತದಂತೆ ನನಗೆ ತಲೆ ಬುಡ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅಕ್ಷರ ಒತ್ತಲೂ ಕೈ ಓಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಪಕಾರನೇ ನಕ್ಕ. ಎರಡನೆಯದು ನಾಗೇಂದ್ರ ಸರದಿ ಆತನೂ ಬಂದು ಅದೇ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ, ಮೂರನೆಯವನು ನಾನು ನನ್ನ ಕಥೆಯು ಅದೇ ಆದರೂ ಜಗದೀಶರಿಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದಿದ್ದರೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ನಾಳೆಯಿಂದ ಬರಬೇಡ ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿದರು, ಅಯ್ಯೋ ಶಿವನೇ ನಾವು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿತು ತುಮಕೂರು ಡಾನ್ ಗಳು ಆಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇವೆ ಇವರು ನೋಡಿದರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅಂತ ಬಾಯಿ ಮುಚಿಕೊಂಡೆ.
ನಾಲ್ಕನೇಯವನೇ ಎನ್‍ಸಿಸಿ ಸ್ಟುಡೆಂಟ್, ಎತ್ತರದ ಸುರಸುಂದರ, ಫಿಟ್ ನೆಸ್ ಅಂದರೆ ಫಿಟ್ ನೆಸ್ ಒಂದು ತರಹ ಮಿಲಿಟರಿ ಮ್ಯಾನ್ ತರಹ, ಒಂದು ತರಹ ಶಿಸ್ತು ಅಂದರೆ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿ ಗೆಳೆಯ ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ, ಹೇಗೋ ಆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿತು ಮೂವರು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ ನ್ನು ತುಮಕೂರಿನ ಶೆಟ್ಟಿಹಳ್ಳಿ ಗೇಟಿನ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ಗಳು ಇದ್ದುದರಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.
ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸೇರಿ ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಲಿ, ದುಡ್ಡು ಬರುವಂತಹ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾರು ಹೇಳಿದರೋ ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ ‘ಕೊಳಲು’ ಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದರು, ಅವರದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸುದ್ದಿ, ಲೇಖನಗಳು, ಲೇಔಟ್ ಎಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು, ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ರೆಡ್ಡಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊರ ತರುವ ಸಂಕಟಗಳನ್ನಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಸುದ್ದಿ, ಲೇಖಗಳು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಸಂಸಾರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಸಾರದ ನೊಗ ಎಳೆಯಲು ಕಾಸು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರೆಲ್ಲಾ ಎಂಎಸ್ಸಿ ಮಾಡಿ ಒಂದೊಂದು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಪತ್ರಿಕಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ.
ಆಗಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳೋರು, ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಕಾಲೇಜಿನ ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಉಪನ್ಯಾಕರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಎನ್.ಸಿ.ಸಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿಯೂ ನೇಮಕವಾದರು, ಇದರಿಂದ ಅವರು ಮೊದಲೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಫಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ರೆಡ್ಡಿ ಡ್ರಿಲ್ ಅದು-ಇದು ಅಂತ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆದರು.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಆಗಾಗ ಪೋನ್ ಮಾಡುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಷ್ಟೇನು ಇಬ್ಬರೂ ಸಿಗಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಈಗೊಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ತುಮಕೂರಿನ ಮಹಿಳಾ ಪದವಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ಉಪನ್ಯಾಸಕನಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಕೆ.ಸಿ.ಸುರೇನನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೋದಾಗ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ನಾಗರಾಜು ಹೊರ ಬಂದರು, ನಂತರ ರೆಡ್ಡಿ ಹೊರ ಬಂದರು, ಅಯ್ಯೋ ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಕಾಲೇಜು ಎನ್ .ಸಿ .ಸಿ. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಕಿಚಾಯಿಸದೆ, ಅವರು ಸುಂದರವಾದ ಅದೇ ನಗುವಿನಿಂದ ಬಂದು ನನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮೌನವಾದರು.
ನಾಗರಾಜು ಅದೇ ಪಕಾರನೇ ನಗುತ್ತಾ ನೀನು ಈಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೆಡ್ಡಿ ಮರು ಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಬಂದರಪ್ಪ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮರೆತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅಂದರು, ಅಯ್ಯೋ ಅಂತಹವುದು ಏನಾಯಿತು, ನನಗೆ ಹೇಳೆ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ಏನಯ್ಯ ನೀನು ಅಂದೆ.
ಅಯ್ಯೋ ಏನಂತ ಹೇಳಲಿ, ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇ ಒಂದು ರೋಮಾಂಚನ, ರೋಚಕ, ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅದ್ಭುತ ಅದನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡರೆ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ ಅಂದರು, ಅಯ್ಯೋ ಅದೇನು ಹೇಳೋ ಮಾರಾಯ, ಏನಾಯಿತು ಅಂದೆ ಆಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ ರೆಡ್ಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ತರಹ ಪರವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಿವಿನಿಮಿರಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಕಳೆದ ತುಮಕೂರು ದಸರಾ ತಯಾರಿಗೆ ಇವರನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಭೆಯ ಮೇಲೆ ಸಭೆ, ರಾತ್ರಿ ಹಗಲೆನ್ನದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ರೆಡ್ಡಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ, 2026ರ ಆಗಸ್ಟ್ ರಂದು ದಸರಾಗೆ ಎನ್‍ಸಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಸಂಬಂಧ ಸಭೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಸಭೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನನದ ತನಕ ನಡೆಯಿತು, ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಕರೆದಿದ್ದ ಸಭೆಯಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಮತ್ತು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಉರಿ ಉರಿಯಾಗುತ್ತಾ ಇತ್ತು, ನನಗೆ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಆಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶಾಸಕ ಜಿ.ಬಿ.ಜ್ಯೋತಿಗಣೇಶ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಮಾತರಂ ರೈಲು ನಿಲುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾಗ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹ ಚಳಕು ಮತ್ತು ಹಿಂಡಿದಂತಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟವಾದಂತಾಯಿತು, ಹಾಗೆ ಬರುವಾಗ ಯಾಕೋ ಆಯಾ ತಪ್ಪಿದಂತಾಯಿತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು, ನೀರು ಕುಡಿಸಿದರು, ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸುಮಾರು ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಯ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು, ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ, ನನ್ನ ಮಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮನೆ ಸ್ವಚ್ಚಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನಾನು ಬಂದವನೇ ಸೋಪಾಸೆಟ್ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಕೂತು ವಾಲಿಕೊಂಡೆ, ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಗ ಎಬ್ಬರಿಸಿ ಕೂರಿಸಿದ, ಮನೆಯವರು ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಇರಬಹುದೆಂದು ಇನೋ ಕುಡಿಸಿದರು, ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆಯಾದರೂ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಎದ್ದೋ ಅಂದರೂ ಏಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅವನೇ ಕಾರಿಗೆ ಎತ್ತಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೂರಿಸಿದ, ನನಗೆ ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಗೇಟಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು, ಮುಂದೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಮಗ ನನ್ನ ಅನಾಮತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಸೂಫರ್ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತುರ್ತು ಘಟಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಇಸಿಜಿ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದಾಗ ಹೃದಯ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿರುವುದು ತಿಳಿದಿದೆ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿದೆ, ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿದೆ, ಇದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಅರೆಸ್ಟ್ (ಹೃದಯ ಸ್ತಂಭನ) ನನ್ನ ಫಲ್ಸ್, ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್ ಎಲ್ಲಾ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವೆಲ್ಲಾ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ವೈದ್ಯರು ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದೆ ವೈದ್ಯನಾಗಿರುವ ಮಗನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಸಿಪಿಆರ್ ಮಾಡಿ ಅಂದಿದ್ದಾನೆ, ಎಷ್ಟು ಸಲ ಸಿಪಿಆರ್ ಮಾಡಿದರೂ ಯಾವ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಮಾಡದಿರುವುದರಿಂದ ಕೊನೆಗೆ ಮೂರು ಸಲ Defibrilator ಮಾಡಿದರೂ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ, ವೈದ್ಯನಾದ ಮಗನಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಇನ್ನೊಂದು ನಾಲ್ಕೈದು ಸಲ Defibrilator ಮಾಡಿ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ, ವೈದ್ಯರು ಇಲ್ಲಪ್ಪ ಜೀವ ಹೋಗಿದೆ ಅಂದು, ಹೃದಯ ತನ್ನ ಫಂಕ್ಷನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ, ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ವ್ಯತ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂದರೂ ಆತನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದಾಗ Defibrilator ನ್ನು ಒಂದು ಸಲ, ಎರಡು ಸಲ, ಮೂರು ಸಲ ಮಾಡಿದರೂ ನೋ ಮೂವ್‍ಮೆಂಟು ಮಗನು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಆತಂಕ ಭಯಕ್ಕೆ, ಉದ್ವೇಗಗಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗ ತೊಡಗಿದ ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿ ವೈದ್ಯರು Defibrilator ಜೋರಾಗಿ ಒತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕೈ ಕಾಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದವು, ಕೂಡಲೇ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕೊಟ್ರು, ಕೈ ಕಾಲು ಉಜ್ಜಿದರು, ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಿರಾಕಲ್ ನಡೆದೇ ಹೋಯಿತು ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದ ಅಂದರೆ ಹೃದಯ ಸ್ತಂಭನವಾಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯ ಲಬ್ ಡಬ್ ಎನ್ನ ತೊಡಗಿತು, ಎಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯರು ಓ ಹೋ ಓ ಎಂದು ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದರು.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ತುರ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಔಷಧಿ ನೀಡಲಾಯಿತು, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ನಂಬಲು ಆಗದಂತಹ ಒಂದು ಮಿರಾಕಲ್ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು, ರೆಡ್ಡಿಯ ವೈದ್ಯ ಮಗನ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹಾರ್ಟ್ ಬೀಟ್ ನಿಂತು, ಫಲ್ಸ್ ರೇಟ್ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಉಸಿರು ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಆತನ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಗೋಲ್ಡ್ ನ್ ಅವರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಂದಿದ್ದರಿಂದ ಎನ್.ಸಿ.ಸಿ. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿ ಸತ್ತು ಬದುಕಿ ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಈ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಜೋರಾಗಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು, ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ರೆಡ್ಡಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು.
ರೆಡ್ಡಿಗೆ ಎರಡು ದಿನ ಅಬ್ಸರ್‍ವೇಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ 24 ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಇವರಿಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂತಂತೆ, ಇವರ ಪಕ್ಕ ಇವರ ಶ್ರೀಮತಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಮೆಲುಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆಯಾಗಿತ್ತು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆ ತಂದಿದ್ದೇವೆ ಏನು ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂದರಂತೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಅತ್ತಿಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಬದುಕಿದೆಯಾ ಕಂದ ಅಂತಾ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಾಗಲೇ ಏನೋ ಆಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತಂತೆ.
ಈಗ ಸ್ಟಂಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ, ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಸುಸ್ತಿತ್ತು, ಆ ನಂತರ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ದೊಡ್ಡ ಉಸಿರ ಬಿಟ್ಟರು, ಈಗ ನಮ್ಮ ಉಸಿರೇ ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆಯೇ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಆತನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಬಾಚಿಕೊಂಡೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಾಳಿಗಳು, ಆತನ ಕಣ್ಣಾಳಿಗಳು ತೇವಗೊಂಡವು, ಅಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿ ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮರೆತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದನು.
ನಡಿಯಣ್ಣಾ ಟೀ ಕುಡಿಯೋಣ ಅಂದ ಈ ಟೆನ್ಸ್ ನ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿದೆವು ಎಂಬುದೇ ಮರೆತು ಹೋಯಿತು, ಈ ಘಟನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ರೆಡ್ಡಿಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ನಿನ್ನ ಘಟನೆ ಬರೆಯುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, ಬರಿ ಮಾರಾಯ ಕೇಳಬೇಕ ಅಂದ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಎದೆ ಉರಿ, ವಾಂತಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ ಹೆಚ್ಚಾದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಎಂದು ಯಾಮಾರಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಮೀಪದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು, ಆಸ್ತಿ, ಬಂಗಲೇ ಎನ್ನದೇ ಇದ್ದುದರಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾ ಪಕಾರನೇ ನಗುತ್ತೀರಿ, ಜೀವ ಹೋದರೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ, ಗೆಳೆಯರಿಗೆ, ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೆ ಬರೀ ಗೋಳು, ಅಳು, ನೆನಪಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವವನ್ನು ಏನಾದರೂ ಈ ತರಹದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಂಡು ಬಂದಲ್ಲಿ ಗೋಲ್ಡನ್ ಅವರ್ ನಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬದುಕಿ ಬನ್ನಿ, ಎಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡಾದರೂ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಪುನೀತರಾಜಕುಮಾರ್‍ಗೆ ಇದ್ದರೂ ಅವರ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಗೋಲ್ಡ್ ನ್ ನಿಮಿಷಗಳು, ಗೋಲ್ಡ್ ನ್ ಅವರ್ಸ್ ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ತಂಭನ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಪ್ಪು ಇನ್ನೂ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿತ್ತು, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಬದುಕುವ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯವೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ರಾಮಲಿಂಗರೆಡ್ಡಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ಗೋಲ್ಡ್ ನ್ ಅವರ್ಸ್ ನ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಬಂಗಾರದ ಸೆಕೆಂಡ್ ಗಳು, ಬಂಗಾರದ ನಿಮಿಷಗಳು ಅವರ ಜೀವ ಉಳಿಯಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಮುಡುಪಾಗಿದ್ದವು, ಇಗೋ ಗೆಳೆಯ ಎನ್‍ಸಿಸಿ ಮೇಜರ್ ರಾಮಲಿಂಗಾರೆಡ್ಡಿ ನಿನಗೆ ಒಂದು ಸೆಲ್ಯೂಟ್ ಈ ನಿನ್ನ ಈ ಗೆಳೆಯನಿಂದ. ನಿನ್ನ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ನಗುವೆ ನಿನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದೆ ಗೆಳೆಯ——
ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರೆ ಎದೆ ಉರಿದಾಗ, ಹೊಟ್ಟೆ ತೀವ್ರತರವಾಗಿ ನೋಯುವಾಗ, ಎದೆ ಹಿಂಡಿದಂತಾದಾಗ, ಬೆನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆಗದಂತೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಅಂತ ನೆಗ್ ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ನೆಗೆದು ಬೀಳುತ್ತೀರ, ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿಗೆ ಮಣ್ಣು ಬೀಳುತ್ತದೆ— ಹಾಗೇನಾದರೂ ಕಾನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಾಗಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯ ತಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಗುತ್ತಿರಿ, ಸಂತೋಷವಾಗಿರಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ, ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಜಾಲಿ ಜಾಲಿಯಾಗಿರಿ — ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಲೈಕ್ ಒತ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ನಗೋಣ, ಹೃದಯವನ್ನು ಕೂಲಾಗಿ ಇಡೋಣ. ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋಣ—ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕುಡಿಯೋಣ ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ಮತ್ತೆ ನಗೋಣ…
-ವೆಂಕಟಾಚಲ.ಹೆಚ್.ವಿ.
ಮೈತ್ರಿನ್ಯೂಸ್, ತುಮಕೂರು.
ಮೊ.ನಂ.9141431674