ತುಂಬಾ ಬೇವರುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಗೂಡಿನ ದೀಪ ನನ್ನ ಅಣಕಿಸುವಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಾ ಇತ್ತು, ನನಗೆ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತೆ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕನಸೋ-ನನಸೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನೋ ಒಂದು ಹುಲಿ ಹಿಡಿಯುವ ಬೋನಿನೊಳಗೆ ನನ್ನ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಹ ಬಲೆ ಬೀಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ಯಾವ ಊರು, ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಕಷ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಗಿತ್ತು, ಗೊತ್ತಿರುವವರೂ ಯಾರು ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ದಿಕ್ಕು-ದೆಸೆ ಎಂಬುದೇ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷ ಗಳಿಗೆಯಿಂದ ಈ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿನೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣನವರು ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಂಬಾವಿ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದರು, ನಾನು ಆಗ ಪದವಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವಾರ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಬರೋಣ ಎಂದು ಹೋಗಿದ್ದೆ, ನಮ್ಮಣ್ಣ ಇದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯು ಒಂದು ತರಹ ಹುಣಿಸೆ, ಜಾಲಿ ಮರಗಳ ತೋಪಿನಲ್ಲಿತ್ತು, ಸುತ್ತಾ ಕಪ್ಪು ಮಣ್ಣಿನ ಹೊಲಗಳು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ವೈದ್ಯರ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಕ್ಯಾಟ್ರಸ್ ಗಳು, ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ರೋಗಿಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರೋರು.
ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೆಂಡಂದಂತಹ ಬಿಸಿಲು, ಅಲ್ಲಿ ತೊಗರಿ ಮತ್ತು ಶೇಂಗಾವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲಿ ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿಯೇ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು, ಒಮ್ಮೆ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ಜಗುಲಿ ಮೇಲೆ ರಾಗಿ ಒಣ ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತೀರ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, ನಮ್ಮಣ್ಣ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ನೀವು ಕಡ್ಲೆ ಕಾಯಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೀರಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಬೆಳೆದು ಕೊಡವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ನಂತರ ನಾನು ಏಕೆ ಅವರಿಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಯತ್ತೇವೆ ಅಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲು ಮೂರು ಹಗಲು, ಮೂರು ರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು, ಅಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆ, ವೇಷವೆ ನಮ್ಮಗಿಂತ ವಿಶೇಷವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಂತಹವನಿಗೆ ಜನ, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನ ಬೇಕಾಯಿತು.
ನಮ್ಮಣ್ಣ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಅಂತಲೋ, ಇನ್ನೇನೋ ಅಂತ ಮೂರು ದಿನ ಹೊರ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು, ಅವರು ಹೋಗುವಾಗ ಮುತ್ಯಾ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋದರು, ಮುತ್ಯಾ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಣ್ಣನಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು 75 ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದರು.
ನಮ್ಮಣ್ಣ ಹೋದ ಮಾರನೆ ದಿನ ಮುತ್ಯಾನಿಗೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡೋದು ತಾತ ಅಂದೆ, ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು ನಾಳೆ ಬಿಜಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗೋಲಗುಂಬಾಜ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಾ ಅಂದರು, ಅದು ಸರೀನೆ ಅಂತ ನಾನು ಬಿಜಾಪುರಕ್ಕೆ ಮಾರನೇ ದಿನ ಹೋಗಿ, ಗೋಲ್ಗುಂಬಾಜ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕೆಂಬಾವಿಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬರುವ ಕೊನೆಯ ಬಸ್ ನ್ನು ಹತ್ತಿದೆ, ಬಸ್ ಹತ್ತುವಾಗಲೇ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮಣ್ಣನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿದ್ದ ಊರಿಗೆ ಆ ಬಸ್ಸು ರಾತ್ರಿ 9 ಗಂಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ದಿನ ಆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಏನಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಜಾಪುರದ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು, ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಬಸ್ ರಿಪೇರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು, ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗುವಿರಂತೆ ಅಂತ ಕರೆದರು, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚವಾದರೂ ಆಯಿತು ಎಂದೆ.
ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಬಿಜಾಪುರ ಕಡೆಯ ಅದೇನೋ ಪಾಯಸ, ಕಡಕ್ ರೊಟ್ಟಿ, ತುಪ್ಪ, ತೊಗರಿ ಬೇಳೆ ತಿಳಿಸಾರು ಬಡಿಸಿದರು, ಅವರು ಸಹ ನಾನು ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಎರಡು ಮೂರು ಕೊಠಡಿಗಳಿದ್ದವು, ಅವರೇ ಒಂದು ಕೊಠಡಿ ತೋರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಏನು ಭಯಬೇಡ ಅಂದರು.
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಆತಿಥ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಉಂಟಾಯಿತು, ಆ ಕೊಠಡಿಯ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ಅದನ್ನು ಆರಿಸಬೇಕೋ, ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದಲೂ ಆಯಾಸವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಬೇಕು ಅನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದಂತಾಯಿತು, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಲೂ ಕಿರು ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು, ನನಗೆ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ದಡಾರನೇ ಒಳ ಬಂದು ಬಾಗಿಲ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿ ಅವಳು ತಂದಿದ್ದ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹಾಲಿನ ಲೋಟವನ್ನು ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು.
ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಒಂದು ತರಹ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಯಿತು, ತುಂಬಾ ಬೆವತು ನೆಂದು ಹೋದೆ, ಅವಳು ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಳು, ಯಾಕೆ ಬಂದಳು, ಈ ಸುಂದರ ಚೆಲುವೆ ಅಂತ ಅವಳನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಯೌವ್ವನದ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಒಂದು ತರಹ ರೋಮಾಂಚನವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ, ಅವಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು,ನನಗೆ ಜಂಗಾಬಲವೇ ಉದುಗಿ ಹೋಯಿತು.
ಒಂದ ಕಾಲು ಗಂಟೆಯಾದ ನಂತರ ನಾನೇ ಯಾರು ನೀವು ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರಲ್ಲ ಅವರ ಮಗಳು, ನನ್ನನ್ನು ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು, ನನಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ, ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ, ಸಂಕೋಚ, ಭಯವೂ ಆದಂತಾಯಿತು, ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯವರೆವಿಗೂ ಯಾರೂ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಗ ಅವಳೇ ಅವಳ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ, ನನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ದೇವದಾಸಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ದೇವದಾಸಿಯರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುತ್ತುಕಟ್ಟುವುದು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ, ನನಗೂ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದವರ ಜೊತೆ ನಾನು ಮಲಗಬೇಕು, ಇವತ್ತು ನೀವು ಬಂದಿದ್ದೀರ, ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಈ ರಾತ್ರಿ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಲಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಎದೆ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು.
ಏನು ಮಾಡ ಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ತೋಚದಾಯಿತು, ನಾನೇ ಅವಳಿಗೆ ನಿನಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿ ಎಷ್ಟು ದಿನವಾಯಿತು, ನಾನು ಎಷ್ಟನೆಯವನು ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ, ಒಂದು ವಾರವಾಯಿತು, ನೀವು ಮೂರನೆಯವರು, ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ನೀವು ಇನ್ನೂ ಹುಡುಗ ಅಂದರೂ ಬಿಡದೆ ದಬ್ಬಿದರು ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು, ಅಯ್ಯೋ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಎಂತಹ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.
ನಾನೇ ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಓದಿದ್ದೀಯ ಅಂದೆ, ಪಿಯುಸಿ ಸೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೇಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಓದ ಬೇಕೆಂದರು ನನ್ನ ತಾಯಿ ನನಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ನನಗೆ ಅಪ್ಪ ಯಾರು ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಈಗ ಅಮ್ಮನ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಇದೊಂದು ತರಹ ಹಿಂಸೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು.
ನೀನು ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲವೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ, ವಿರೋಧ ಮಾಡಿದೆ ನನಗೆ ಯಾರೂ ಸಹಾಯವಾಗಲಿ, ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ತಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಧಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಈಗ ದಾಸಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಇಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜೀವನ ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು, ಆ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯು ಆ ದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಲಾರಂಬಿಸಿದಳು, ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಸಿ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಅವಳನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಹಬದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಕೂತುಕೋ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೂತುಕೊಂಡಳು, ನೋಡು ನೀನು ಪಿಯುಸಿ ಓದಿದ್ದೀಯ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೀಯ, ನೀನು ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಿನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಏನಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಅಂದಾಗ, ಸೂಳೆ ಮಗಳು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರಾದಳು, ಅವಳ ಕೋಮಲವಾದ ಮುಖ ಬಾಡಿತು, ಅವಳ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಧಾರಕಾರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದೀಪದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಇರುವ ತನಕ ಬೆಳಕ ನೀಡ ಬಲ್ಲದು, ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದೀಪ ಆರಿ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ ಜೀವನವು ಹಾಗೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಯೌವ್ವನ ಇರುವ ತನಕ ಈ ಗಂಡು ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನ ಹೀರಿ ಬೀಸಾಡುತ್ತದೆ, ಆ ನಂತರ ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೇಡವಾದ ವಸ್ತು, ನಿನಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳು ಸಹ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸೂಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟು ಪಾಡನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹೊರ ಬಂದು ನಿನ್ನದೆಯಾದ ಬೇರೊಂದು ಲೋಕವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಲಿನ ಲೋಟವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಷವಿದ್ದರೆ ಗಟ ಗಟ ಕುಡಿದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ನನಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಬೇಡ ಅಂದರೂ ನನ್ನಮ್ಮ ನನ್ನ ಯಾವ ಮಾತು, ನನ್ನ ನೋವು, ಸಂಕಟ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ದೂಡಿದ್ದಾರೆ, ನೀವು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನನ್ನ ತಾಯಿಗಾಗಲಿ, ನನಗಾಗಲಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಲಾರರು, ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿರುವ ನೋವು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂದು ದಿನಾ ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಪಿಯುಸಿ ತನಕ ಓದುವಾಗ ಅನುಭವಿಸಿರುವ ಅವಮಾನ ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಬಾರದಿರಲಿ, ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವ ಕಡೆ ಯಾಕೆ ಬರೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೋತ್ತಿದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ಆಗ ನಾನು ತಲೆ ಬಾಗಿ ಅತ್ತಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಿ, ನನಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ ನಂತರ ಮೊದಲ ಸಲ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬನ ಜೊತೆ ಮಲಗಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ರೋಧಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೇ ಸಾವನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಂತ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆಳ ಹಾಕಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು, ಇಂತಹ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೂ ನನ್ನಂತಹವನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯಂತೆ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದೆ, ಅವಳ ತಲೆ ಸವರಿ ಜೀವನ ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ನೀನು ತೆಗದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಾಯುವ ಅಲೋಚನೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬರಬಾರದು, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು, ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನ ನಿನ್ನ ಬಯಸಿ ಇನ್ನೆಂದೂ ಯಾರು ಬರಬಾರದು, ಇಂದಿಗೆ ಅದು ಕೊನೆಯಾಗಬೇಕು ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಂಡೆಗಲ್ಲಾಗಬೇಕು, ಆ ಬಂಡೆಗಲ್ಲು ಕೆತ್ತನೆಯ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದೇವರಾಗಬೇಕು ಎಂದೆ.
ಅವಳು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ ಅಸಹಾಯಕಳು, ಇಲ್ಲ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಬೇಕು, ಇಲ್ಲ ಸಾಯಬೇಕು ಅಷ್ಟು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನಾನು ಅಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹೇಳುವುದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿ, ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಳು.
ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಲೋಕ ರೂಢಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ನಂತರ ನನಗೂ, ಅವಳಿಗೂ ಒಂದು ತರಹ ನಿರಾಳವೆನ್ನಿಸ ತೊಡಗಿತು, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಇಂತಹ ಸುಂದರ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕಿರುವಾಗ ಮೋಹಿಸದೆ ಬಿಡುತ್ತೀಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ನನ್ನ ತುಡಿತವನ್ನು ಅದಿಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ, ನನಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂತು, ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆ ಎಂದೆ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸುಮಾರು ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎರಡೂವರೆ ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಅವಳು ಹೋಗಿ ಅವರಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಳು, ಅವರಮ್ಮ ಏನೋ ಅಚಾತುರ್ಯವಾಗಿದೆ, ಅವಳು ನನಗೆ ಸಹಕರಿಸಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಕರೆದಿರುವುದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಇವಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಅತಿಥಿಗಳು ಅವರ ಬಯಕೆ ತೀರಸಬೇಕು ಅಂತ ಬೈಯ್ದುಕೊಂಡೆ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಬಂದರು.
ಬಂದವರು ನನ್ನ ನೋಡಿ ಏನಾಯಿತು ಅಂದರು, ಇಬ್ಬರೂ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಿ ಅಂದೆ, ಅಯ್ಯೋ ಕೂತುಕೊಳ್ಳೋ ಸಮಯವಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಏನು ಹೇಳಿರುವುದು, ನೀನಿನ್ನ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಸಮಾಜ ಏನನ್ನುತ್ತೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಂತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆ ಅಂತ ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಗಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು, ನಾನೆ ಎದ್ದು ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕರೆ ತಂದು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿ, ಹುಡುಗಿಗೂ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದೆ.
ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಜೀವ ಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆ ನಡೆಯದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗ ತೊಡಗಿತು, ನಾನೇ ಅವರಮ್ಮನಿಗೆ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೆ ಅನುಭವ ಕಡಿಮೆ, ನನಗೆ ನೀವು ಬೇಕು, ನನ್ನ ದೇಹ ದಣಿವನ್ನು ತಣಿಸಲು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವ, ನೀವು ಯಾವ ಗಂಡಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ, ಅವರು ಅಯ್ಯೋ ಈ ಮುದುಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಏನಿದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿದೆ, ರುಚಿಯಾದ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಬಯಕೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರು.
ಹಾಗಾದರೆ ಯಾವುದನ್ನು ಬಯಸದ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ್ದು ತಪ್ಪಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ, ಅವರು ಒಂದು ತರಹ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದವರಂತೆ, ಇದುವರೆವಿಗೂ ಈ ಮಾತನ್ನು ನನಗೆ ಯಾರೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮದು ಕಾಲಾನು ಕಾಲದಿಂದ ಇದೇ ವೃತ್ತಿ, ಈಗ ನನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಹಣ, ಮನೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರು.
ಹೌದು ಇರಬಹುದು ಆಗಂತ ಇಂತಹ ಪಿಡುಗನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೂ ಅದು ಸರಿಯೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಈ ಸಮಾಜದ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು, ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದನ್ನು ನೀವು ಮಾಡಿ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಪಾಪಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೂಡಬೇಡಿ, ಅವಳಿಗೆ ಅವಳದೆಯಾದ ಬದುಕಿದೆ, ಅವಳ ಮಕ್ಕಳು ಸೂಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ, ಇದು ಮಾನವ ಕುಲದ ಹೀನ ಕೃತ್ಯ, ನಿಮಗೆ ಈ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೊಂದಿದೆ, ಬಂದವರು ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಆ ತಾಯಿ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ನೀವು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವರು ಆದರೂ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನಾಟುವಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದ್ದೀರ, ನನಗೆ ಇರುವುದು ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು, ಅವಳು ನನ್ನಂತೆ ವೇಶ್ಯೆಯಾಗುವುದು ಬೇಡ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ದತಿ ಇಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲಿದೆ, ಈಗ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಅವಳು ಓದುತ್ತೇನೆ ಅಂದರೆ ಓದಿಸಿ, ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಯತನಕ ಓದುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವ ತನಕ ಓದಿಸಿ, ಅವಳು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟವರೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಕ್ಕಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ, ಇಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಆ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅಳುವಿನ ನೀರು ಕೋಡಿಯಾಗಿ ಹರಿಯಿತು, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ 5ಗಂಟೆಯಾಯಿತು, ಆ ಹುಡುಗಿ ಬೇಡ ಅಂದು ಎಷ್ಟು ತಡೆದರೂ ನನ್ನ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ದೇವರಾಗಿ ಬಂದಿರಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಳು.
ಆ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 7 ಗಂಟೆಗೆ ಬಸ್ಸಿದ್ದರೂ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿದರು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಡಕ್ ರೊಟ್ಟಿ ತೊಗರಿ ಬೇಳೆ ಫಲ್ಯ ಬಡಿಸಿದರು, ಈ ದಿನ ಇರಿ ಅಂದರು, ಇಲ್ಲ ನಾನು ಹೋಗಲೇ ಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಕಳಿಸುವಾಗ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದರು, ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ವಿಳಾಸ ಇಸ್ಕೊಂಡರು. ಆ ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸಿದರು.
ಆ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗಿ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿ ಎಫ್.ಡಿ.ಸಿ.ಯಾಗಿ ಕಂದಾಯ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಳು, ಆ ನಂತರ ಬಂದಿದ್ದೆ ಅವಳ ಮದುವೆಯ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರ, ಆ ಮದುವೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಮದುವೆ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರದ ಜೊತೆ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದರು.
ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಗೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು, ನನ್ನ ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ನೋಡಿ ನಂಬರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಈ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದರು, ನಾನು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಣ್ಣ, ಅಂತ ತಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ದಿನ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಅನ್ನಿಸಿತು, ಅಣ್ಣಾ ನನ್ನ ಮಗ ಎಂಜಿನಿಯರ್, ಮಗಳು ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ, ನಮ್ಮ ಪತಿಯವರು ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮೆನ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.
ಈಗ ನನ್ನ ಮಗಳ ಮದುವೆ ಮಾಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು, ನೀವು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ದೇವರು, ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಈ ತಂಗಿಯ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಬರಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕರೆದಳು, ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಬಂತು, ಆಯಿತು ಅಂತಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಈಗ ವಾರದ ಹಿಂದೆ ತುಮಕೂರಿಗೆ ಅವರ ಮಗಳು, ಅಳಿಯ, ಮಗ, ಗಂಡನೊದಿಗೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟರು, ಹೀಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವರನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರ ಪತಿ ತುಂಬಾ ಹೊಗಳಿದರು, ಮಕ್ಕಳು, ಅಳಿಯ ನಿಮ್ಮಂದ ಇಂತಹ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ ಎಂದರು.
ಅವರು ಈಗ ಒಂದು ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವ ಪೋಟೋ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಪೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು, ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಎಂದಾಗ ನಾನು ಆ ರೀತಿಯೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಡಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಷ್ಟೆ ಸಾಕು ಎಂದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮ ಅವರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು. ಮನೆಗೆ ಕರೆದಾಗ ಬೇಡ ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ,ಒಟ್ಟಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿದೆವು.
ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬನ್ನಿ ನಿಮಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದರು. ಅವರು ತೆಗೆದ ಪೋಟೋವನ್ನು ಕಳಿಸಿ ಎಂದಾಗ ಇಲ್ಲ ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬನ್ನಿ ನಿಮಗೆ ಸರ್ಪೈಜ್ ನೀಡಿ ಆ ಪೋಟೋ ನೀಡುತ್ತೇವೆ, ಇದು ನಿಮಗಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿಗೋಸ್ಕರ ನೀವು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸುಸಂಸ್ಕøತಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ, ಅದು ಸದಾ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ, ಪೋಟೋವನ್ನು ಖಾಸಗಿಗೊಳಿಸುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಸಾಕಮ್ಮ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ) ಎಂಬ ದೇವದಾಸಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ಬದುಕನ್ನು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾರಿದೆ.
ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಸೌಂದರ್ಯದ ಗಣಿಯಂತಿದ್ದ ಆ ದೇವದಾಸಿ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ.
–ವೆಂಕಟಾಚಲ.ಹೆಚ್.ವಿ.